Για μια παιδική ηλικία

«Αν κάποιος ενήλικος, κατά μεγάλη σύμπτωση, συναντηθεί κάποια μέρα, ας πούμε βγαίνοντας από μια πυκνή ομίχλη, με το παιδί που είχε υπάρξει ο ίδιος, και αν και οι δυο τους αναγνώριζαν ο ένας τον άλλο, θα σωριάζονταν αμέσως κάτω κρύβοντας το πρόσωπό τους, ο ενήλικος από απελπισία, το παιδί από τρομάρα».

WM

Η μητέρα μου ήταν από ελληνοκαθολική οικογένεια, ο πατέρας μου από μαρωνίτικη οικογένεια. Ασφαλώς ακολουθούσαμε το θρήσκευμα του πατέρα. Ήμασταν επομένως μαρωνίτες χριστιανοί και ζούσαμε σ’ ένα μαρωνίτικο χωριό, περικυκλωμένο από χωριά Δρούζων. Φύγαμε από εκεί μετά από ένα επεισόδιο, όταν τρεις Δρούζοι επιτέθηκαν στο αυτοκίνητο των γονιών μου. Η μητέρα μου φοβήθηκε πολύ. Ήταν έγκυος σε μένα, νομίζω. Ο πατέρας μου αποφάσισε τότε να πάμε να μείνουμε σ’ ένα άλλο χριστιανικό χωριό, σε χριστιανική περιοχή. Αργότερα πήγαμε στη Βηρυτό. 

Εκεί τους βρήκε, το 1975, το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου. 

Τη λέξη πόλεμος δεν τη λέγαμε ποτέ, όμως την κλίναμε: «darah hiedrabou», «darabou», «darabouna» (θα βομβαρδίσουν, βομβάρδισαν, μας βομβάρδισαν). Με τους φίλους μου, είχαμε αναπτύξει μια έντονη αίσθηση για τους ήχους. Όταν ακούς «μπουμ», αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι έπεσε μια βόμβα, κάπου μακριά, είτε ότι ένα κανόνι εξαπόλυσε μια βόμβα που θα έρθει να σκάσει ίσως κοντά σου. Αναγνωρίζαμε, αναγκαστικά, όλες τις αποχρώσεις. Ήμουν ικανός να πω για ένα κανόνι: «Είναι ένα 255, ή ένα 244». Έτσι όπως ένα παιδί περνάει την ώρα του κοιτάζοντας τ' αυτοκίνητα και λέγοντας: «Α, αυτό είναι Μερσεντές, εκείνο είναι Βόλβο».

Ήμουν ένα παιδί που το αγαπούσαν πολύ, αλλά με δίδαξαν να μισώ τους άλλους. Να απεχθάνομαι τους Μουσουλμάνους, τους Σιίτες, τους Σουνίτες, τους Δρούζους, τους Παλαιστίνιους, τους Εβραίους, τους Ισραηλινούς. Όλους εξίσου.

Το 1977, όταν ήμουν εννιά χρονών, δολοφονήθηκε ο δρούζος αριστερός ηγέτης Καμάλ Τζουμπλάτ. Βγήκαμε στους δρόμους για να χορέψουμε πάνω σε ένα πτώμα ακόμα ζεστό. Μόνο στα είκοσι κάτι μου χρόνια κατάλαβα τι σήμαιναν αυτοί οι πανηγυρισμοί. Μου φάνηκε σαν μια μεγάλη αδικία, στην οποία ήμουν και εγώ αυτουργός. Η ανάγκη  να γράφω προκύπτει από αυτό το συναίσθημα.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ↓

Αν ο καλλιτέχνης ήταν ζώο, τι ζώο θα ήτανε;

«Ο σκαραβαίος είναι ένα έντομο που τρέφεται με περιττώματα ζώων πολύ μεγαλύτερων από τον ίδιο. Τα έντερα αυτών των ζώων νόμισαν πως πήραν ό,τι υπήρχε να πάρουν από την τροφή που καταβρόχθισε το ζώο. Όμως, ο σκαραβαίος βρίσκει, στο εσωτερικό εκείνου που έχει απορριφθεί, την αναγκαία για την επιβίωσή του τροφή χάρι σ’ ένα εντερικό σύστημα, του οποίου η ακρίβεια, η φινέτσα και μια απίστευτη ευαισθησία ξεπερνούν τα συστήματα οποιουδήποτε θηλαστικού. Από αυτά τα περιττώματα με τα οποία τρέφεται, ο σκαραβαίος αντλεί την κατάλληλη ουσία για να δημιουργήσει αυτό το τόσο υπέροχο κέλυφος που όλοι γνωρίζουμε και που συγκινεί το βλέμμα μας: πράσινο του νεφρίτη στο σκαραβαίο της Κίνας, κόκκινο της πορφύρας στο σκαραβαίο της Αφρικής, μαύρο του γαγάτη στο σκαραβαίο της Ευρώπης και θησαυρός στο χρυσό σκαραβαίο, τον πιο θρυλικό απ’ όλους, ανεύρετο, υπέρτατο μυστήριο. 

Ένας καλλιτέχνης είναι σκαραβαίος που βρίσκει, στα περιττώματα της κοινωνίας, τα τρόφιμα που είναι αναγκαία για να δημιουργήσει τα έργα που γοητεύουν και αναστατώνουν τους ομοίους του. Ο καλλιτέχνης, σαν το σκαραβαίο, τρέφεται με τα σκατά του κόσμου για τον οποίο εργάζεται και, από αυτή την ελεεινή τροφή, κατορθώνει κάποιες φορές να κάνει να ξεπηδήσει η ομορφιά».

WM

(σελίδα υποδοχής στο σάιτ του Ουαζντί Μουαουάντ, ο οποίος

έχει ένα σκαραβαίο σε τατουάζ, στο δεξί του χέρι)